Preek 11e zondag door het jaar 2007

2 Sam. 12, 7-10.13; Lc. 36-50

Als u om u heen kijkt in deze kerk, dan ziet u nogal wat deurtjes in de muren zitten. Ze zijn over de hele kerk verspreid. De meeste van u weten waar deze voor zijn. Of beter gezegd: waar ze voor waren. Het waren biechtstoelen. Op dit moment is nog één biechtstoel als zodanig te gebruiken. Alle andere biechtstoelen worden gebruikt als opslagruimte. Vroeger werd massaal gebruik gemaakt van deze ruimten. Ik moet daar de vraag bij stellen of dat nou altijd zo geslaagd was. Veel mensen gingen erheen omdat ze moesten, soms met hele klassen tegelijk. Ik weet van sommigen dat ze zelfs zonden verzonnen. Ook gingen mensen omdat wanneer je niet ging je door God gestraft zou kunnen worden. Veel mensen gingen dus uit angst. En angst is ook in deze een slechte raadgever.

We moeten het verleden dus niet idealiseren. Toch is het jammer dat de praktijk van de biecht wat in onbruik is geraakt. Het is zo gezegd een vergeten sacrament. Er zijn nogal wat mensen die denken dat het afgeschaft is. Niets is minder waar! Maar maakten maar wat meer mensen gebruik van dit sacrament. Want het is een prachtig sacrament.

Waarom begin ik mijn preek met te spreken over het sacrament van de biecht. Welnu, omdat ik denk dat de lezingen van vandaag daar aanleiding toe geven. In de eerste lezing krijgt koning David te horen dat God zijn zonde gezien heeft. Hij heeft Uria gedood om met zijn vrouw te kunnen trouwen. David protesteert niet, maar geeft toe dat hij gezondigd heeft. En het feit dat hij toegeeft, is voor God reden om hem te vergeven. Ook in de lezing uit het evangelie gebeurt iets dergelijks. De vrouw die bij Jezus komt weet ook dat zij zondig is. Zij werpt zich neer voor Jezus voeten en Jezus vergeeft haar.

Zo zou het ook kunnen gaan met ons. Want geen van allen zijn we volmaakt. Dat is waar een leven met God begint: dat wij erkennen dat we fouten maken. Pas dan kan God ons vergeven, pas dan kan God ons helpen om het de volgende keer beter te doen. Maar misschien is dat ook wel niet het probleem. Misschien is het probleem wel niet dat we durven erkennen dat we fouten maken. We weten wel dat we niet volmaakt zijn. Misschien is het eerder een moeilijkheid dat uit te spreken, ervoor uit te komen, ons zelf kwetsbaar op te stellen. Want wat zullen de mensen wel niet van mij denken?

Kijk, als je gelooft is het ook niet zo belangrijk, uiteindelijk, wat mensen van je denken. Wat veel belangrijker is, is wat God van je vindt? En het uitgangspunt van ons geloof is dat God van houdt. Daar begint het mee. God houdt van ons. Hij is immers een goede Vader en wij zijn zijn kinderen. Maar God zou ook een slechte Vader zijn als Hij niet ook eens goed boos zou worden over onze fouten, zeker de fouten van mensen die van zichzelf zeggen dat ze gelovig zijn. En als we fouten maken, dan keurt God dat ook af. En Hij spoort ons ook aan onze fouten te verbeteren. Maar als persoon laat Hij ons niet vallen.

Het biechtgesprek kan je helpen dat besef te ontwikkelen: dat we als mens oneindig bemind zijn, maar dat we tegelijk aan ons zelf mogen, ja moeten werken. Immers, bij ons zelf ontbreekt het nog wel eens aan die liefde. We zouden moeten leren zien met de ogen van God. En Hij kijkt altijd met liefde. Maar dat doen wij niet altijd. We kijken te vaak nog met onze eigen, menselijke ogen: ogen van jaloezie, ogen van haat, ogen van begeerte. Nemen we door deze manier van kijken niet al te zeer onze eigen manier van kijken als uitgangspunt? Als we werkelijk de vergevende liefde als uitgangspunt zouden nemen, zou ons dat niet van al die negatieve gevoelens kunnen bevrijden?

En ja, dat vraagt bekering. Maar aan David, aan de vrouw uit het evangelie, die niet bij name genoemd wordt, kunnen we zien dat bekering niet onmogelijk is. Aan wie we het ook kunnen zien is Maria. [Zij staat vandaag centraal]. Als Jezus zijn manier van kijken van íemand heeft geleerd, dan is het toch wel zijn eigen moeder. God heeft Maria gevraagd om mee te werken aan zijn plan met deze wereld. Hij wilde mens worden, vlees en bloed, in en door Maria, om de wereld zijn liefde tastbaar te laten voelen: in zijn Zoon Jezus Christus.

En Hij wil nog steeds mens worden, vlees en bloed, in en door ons, om ook door ons zijn liefde aan deze wereld te laten zien. Vandaag lijken we dus een beetje op Maria. Want net zoals bij Maria klopt ook God bij ons aan. Ook bij ons wil Hij binnentreden. Hoeveel mensen zeggen niet nee tegen die roepstem van God. Maar de grote vraag is wat u doet. De grote vraag is wat wij doen. Heeft u al echt "ja" gezegd tegen God, zoals Maria dat gedaan heeft: "Zie de dienstmaagd des Heren, mij geschiede naar uw woord". Het kan zijn dat u ooit ja gezegd heeft, maar dat uw "ja" verflauwd is geraakt. Spreek dat dan uit, erken dat, en Hij zal u helpen met zijn genade. En waarom niet daarvoor het sacrament van de biecht gebruiken. Een beetje hulp kan geen kwaad. Die had zelfs Maria nodig.

Laten we bidden dat we onze zwakheid en hulpeloosheid kunnen erkennen zodat God ons werkelijk kan helpen om zijn werk in ons te verrichten.

Amen